Slechts weinigen ter wereld mogen één beroemd stuk software creëren. Een man genaamd Linus Torvalds creëerde er twee die dagelijks door miljoenen mensen worden gebruikt: Linux en git.
Wat is git?
Git is een versiebeheersysteem. Versiebeheer is een belangrijk onderdeel van softwareontwikkeling, omdat het de enige manier is waarop meerdere mensen betrouwbaar en efficiënt aan dezelfde software kunnen werken. Oudere systemen waren CVS en SVN, maar Linus Torvalds was er niet tevreden over voor de ontwikkeling van de Linux-kernel, en het systeem dat hij eerder gebruikte was niet meer beschikbaar. Tegenwoordig is git veruit het meest gebruikte versiebeheersysteem.
Waarom zou ik git gebruiken als solo-ontwikkelaar?
Zelfs als u alleen ontwikkelt en uw werk nooit met iemand anders hoeft te synchroniseren, zijn er minstens twee redenen om git te gebruiken. Ten eerste kunt u teruggaan naar eerdere versies van de code als iets wat vroeger werkte niet meer werkt. Ten tweede kunt u zo eenvoudig op meerdere computers aan hetzelfde project werken.
Wat heb ik nodig?
Je hebt de git-opdrachtregelprogramma’s nodig, die je op de git-website kunt vinden. Deze zijn beschikbaar voor Windows, Linux en Mac OS – de BSD-gebruikers zullen ze zelf moeten compileren. Op Linux kun je ze waarschijnlijk installeren met de pakketbeheerder van jouw distributie, bijvoorbeeld sudo apt install git op een Debian-achtige distributie. Er zijn ook diverse GUI’s beschikbaar. Ik meen dat het Windows-installatieprogramma altijd een eenvoudige GUI installeert. De meeste IDE’s, waaronder Visual Studio Code, hebben ook ingebouwde git-functionaliteit.
Je hebt ook een plek nodig om uw spullen (repositories) op te slaan. De eenvoudigste manier is een account aanmaken op Github. Je kunt openbare repositories maken die voor iedereen zichtbaar zijn, en privérepositories die alleen voor jezelf zichtbaar zijn. Je kunt ook Gitlab gebruiken. Voor een beginnende git-gebruiker is Github waarschijnlijk de makkelijkere oplossing. Ik koos Gitlab omdat ik het zelf kan hosten, waardoor ik volledige controle heb over mijn repositories.
Basiswerkwijze
Een nieuwe repository toevoegen
Stel dat he een lokale map met een project hebt en dit wilt toevoegen aan een nieuwe repository op Github. Je maakt op Github een repository “project” aan, opent vervolgens een opdrachtregel in de projectmap en typt de volgende opdrachten:
git init git add . git commit -m "first commit" git branch -M main git remote add origin https://github.com/username/project.git git push -u origin main
Dit zal
- de lokale repository aanmaken
- alles in de huidige map eraan toevoegen
- een “commit” aanmaken, wat u telkens doet wanneer u wijzigingen aan de repository wilt vastleggen
- de hoofdbranch selecteren
- een externe repository toevoegen – degene die u zojuist op Github hebt aangemaakt
- alles in de hoofdbranch naar de externe repository pushen
Let op: het is niet nodig om elke commit direct te pushen. Stel dat je net delen van het programma hebt afgerond en die staat wilt bewaren voordat je verdergaat. Doe gewoon een nieuwe commit en ga door met programmeren. Doe aan het eind van de dag nog een commit en push.
Klonen, pullen en fetchen
Oké, hoe krijg je de bestanden op een tweede computer om daar uw werk voort te zetten? Dit begint met het klonen van de repository. Misschien hebt je dit al gezien in openbare Github-repositories. Je kunt de code als ZIP downloaden, maar je kunt hem ook klonen, waarmee een lokale kopie van de volledige repository wordt gemaakt.
Nadat je wijzigingen hebt aangebracht, wil je die opnieuw committen en pushen zoals hierboven beschreven. Op de andere computer moet je nu ofwel pullen ofwel fetchen en mergen om de wijzigingen binnen te halen. fetch downloadt alleen de wijzigingen, maar verwerkt ze nog niet in de lokale kopie – dat gebeurt met merge. pull past alle wijzigingen direct toe.
Zo, nu kun je de repositories op meerdere computers synchroniseren, met de Github-repositories als centrale uitwisselingsplek.
Branches
Soms wil je iets nieuws proberen, maar je weet nog niet zeker of dat de definitieve oplossing wordt. In plaats van jouw oude code te bewerken en dan terug te moeten naar een eerdere commit (waarbij je alle wijzigingen kwijtraakt), kun je ook een branch aanmaken. Daarin kun je wijzigingen aanbrengen en deze op een gegeven moment mergen in de hoofdbranch, waarbij je beslist welke wijzigingen je behoudt en welke je negeert.
.gitignore
Waarschijnlijk staan er bestanden in jouw projectmap die je niet aan de repository wilt toevoegen – uitvoerbestanden, binaire bestanden, tussenbestanden van het compileren en andere dingen. In een .gitignore-bestand kun je bepalen welke bestanden en submappen genegeerd moeten worden. Veel handige sjablonen vind je hier.
Bijdragen aan andere projecten – forks en pull requests
Als je actieve projecten op Github bekijkt, zie je misschien dat de beheerders iets zeggen als “pull requests welcome”. Wat betekent dit, en hoe draag je bij aan de projecten van anderen? Je kunt hun code niet bewerken of rechtstreeks committen naar hun repository. In plaats daarvan werkt het zo:
- Je maakt een fork. Dit is een kopie van het oorspronkelijke project in jouw eigen repository.
- Je brengt de gewenste wijzigingen aan in deze kopie en commit/pusht ze ook daarheen.
- Als je tevreden bent, maak je in het oorspronkelijke project een pull request aan. Daarmee laat je de beheerders weten dat je wijzigingen hebt gemaakt die je in de oorspronkelijke codebase geïntegreerd wilt zien. Zij kunnen de wijzigingen dan beoordelen. Zodra zij ze hebben gemerged, bevat het oorspronkelijke project jouw wijzigingen.